.
معرفی کتاب دا
دا، در گویش محلی به معنی مادر است و زهرا حسینی با انتخاب این عنوان خواسته رنج، اندوه، تلاش و مقاومت مادران ایرانی را یادآور شود.
سیده زهرا حسینی یک کرد ایرانی است که پدر و مادرش پیش از ولادت او در عراق زندگی میکردند و او در سال ١٣٤٢ در آنجا به دنیا آمد. در کودکی همراه خانوادهاش به ایران بازگشت و پدرش در خرمشهر ساکن شد و پس از مدتها سرگردانی به عنوان رفتگر به استخدام شهرداری درآمد. حسینی پس از کلاس پنجم ترک تحصیل کرد. او فرزند دوم از شش فرزند خانواده بود. خانواده او، به ویژه پدرش سخت پایبند مذهب بود و او با چنان اعتقاداتی پرورش یافت و همراه برادر بزرگترش، علی، در فعالیت دوران انقلاب و پس از آن شرکت کرد.
با آغاز جنگ، زهرا حسینی که در آن هنگام دختری هفده ساله بود، خود را در وسط ماجرا یافت. همین که اعلام کردند جسد شهدا در گورستان روی زمین مانده است، به یاری غسالان شتافت و با شهامت و مقاومت روحی کمنظیری در کار غسل و کفن و دفن شرکت کرد. به کارکنان گورستان غذا رساند، مردم را برای این کار بسیج کرد، امدادگری آموخت و در هر کاری که پیش میآمد، از امدادگری، زخمبندی، حمل مجروحان، تعمیر و آمادهسازی اسلحه، پخت و پز و توزیع امکانات فعالیت داشت. تنها هدفش این بود که مفید باشد و به مردم خدمتی بکند. پدر و برادرش در جنگ خرمشهر شهید شدند و او با دست خود آنان را در گور نهاد. خواهر کوچکترش را در کارها شرکت داد. در جریان دفاع از خرمشهر مجروح شد و ترکشی در نخاع او جای گرفت که پس از آن همیشه با اوست و ناگزیر از تحمل عوارض آن است.
با این حال، او از پای ننشست و پیوسته کوشید تا در خدمت جبهه و جنگ یا مردم جنگزده باشد.
گزارش حسینی از جنگ بینظیر است، و به هیچ یک از کتابهای متعددی که ایرانیان و خارجیان درباره جنگ نوشتهاند، شباهتی ندارد. خواننده ممکن است با اعتقادات حسینی مخالف باشد و حتی او را دختری عامی بداند که طوطیوار چیزهایی را باور کرده است و تکرار میکند. ولی باید ابله یا مغرض باشد که درباره گزارش او از وقایع تردید کند. این گزارش حقیقی و دست اول از سبعیت از یک طرف و مظلومیت و بیپناهی از طرف دیگر است. در آن، چنان صحنههایی از ایثار و شور ایمان به چشم میخورد که قلب را میلرزاند.
انسان از خواندن این کتاب و اندیشیدن به کسانی که گزارش کارهایشان در آن آمده است ـ انسانهای معمولی، کمسواد یا بیسواد، دارا یا ندار اما بیادعا، باایمان و پاکباز ـ به راز ماندگاری ایران پی میبرد.
بیایید مردم خود را بشناسیم. فرهنگمان، تاریخمان و باورهایمان را بشناسیم. نه از بیرون، که از درون تحقیق و پژوهش را آغاز کنیم، به این بیندیشیم که اگر زهرا حسینیها امکان درس خواندن داشتند، امکان آموزش داشتند، با چنین استعداد و قابلیتی که دارند چه کارها که نمیکردند؟ به این بیندیشیم که امروز کودکان ما، مردان و زنان فردایمان، چگونه آموزش میبینند و این آموزش چقدر کارآمد است و چقدر به ساختن جامعه فردا کمک میکند؟ رسانههای ما در رساندن پیامهای درست و کارآمد چقدر موفقاند؟ آیا در سالهای اخیر در القای عشق به همنوع، عشق به میهن، احساس همدردی و وظیفهشناسی موفق بودهایم؟
آیا امروز پس از سی سال تجربه، وقت آن نرسیده است که به جای پیشگیری از ابراز چیزهای ناخوشایند، برای مقابله با آنها به فکر ایجاد و ارایه چیزهای خوشایند باشیم؟ باید بدانیم پیامرسانی یک فن و یک هنر است که باید آن را شناخت و آموخت. پیام، هر قدر هم خوب و انسانی، اگر درست ارایه نشود، بیاثر و سعی باطل است. در حالی که ما چنین مواد و مصالحی ـ همچون سرگذشت سیده زهرا حسینی را داریم، چه پیامها که نمیتوان به گوش بشریت رساند.
به گزارش شبکه ایران ،مریلا زارعی که به همراه سیده زهرا حسینی و سیده اعظم حسینی،راوی و نویسنده کتاب دا، در برنامه « تار و پود » سیمای مرکز آبادان به صورت زنده حضور یافته بود اظهار داشت: به عنوان خواننده کتاب« دا» رنجی را دریافت کردم که هم خانم حسینی را احساس میکردم و هم طی داستان به موازات ایشان حرکت می کردم و دائم از خود این سوال را می پرسیدم که در زمان وقوع این حوادث کجا بودم.
زارعی افزود:به صراحت میگویم که این پشیمانی و احساس را همیشه با خود دارم که ای کاش در آن زمان من هم در جریان این وقایع و در کنار خانم حسینی بودم تا شاید ایشان و همرزمانشان درد و رنج کمتری میکشیدند.
وی گفت:اگر قرار باشد فیلمی از روی کتاب «دا» ساخته شود،از بابت نوعی ادای دین،دوست دارم به جای خانم حسینی این نقش را بازی کنم،اما این نقش به قدری مسئولیت بر دوش آدم می گذارد که فکر می کنم نقش بسیار سختی باشد.
به گزارش ستاد خبر انتشارات سوره مهر، در این برنامه زارعی از شوق خود برای دیدن راوی خاطرات کتاب «دا» سخن گفت و افزود: احساس می کنم همیشه در طی زندگی کاری و حرفهای به دنبال یک الگو هستیم و این الگوها توسط داستان ها، اسطورهها و ... در ذهن ما شکل میگیرد.یکی از این الگوها افرادی هستند که به درجه ایثار و فداکاری میرسند و مدتها تصور میکردم آدمهای نزدیک به این اسطورههای ذهنی دیگر در دوره ما وجود ندارند و یا حضور آنها کم رنگ است.خوشبختانه با آشناییای که به واسطه کتاب «دا» با خانم زهرا حسینی پیدا کردم به واقع احساس کردم آن آدمی را که در ذهن به عنوان یک زن قهرمان و مبارز ایرانی داشتم در واقعیت یافتهام.
بازیگر فیلم « درباره الی » با تاکید بر واقعی بودن ماجراهای بیان شده در کتاب گفت: وقتی این کتاب را خواندم با این که خیلی از مسایل جنگ دور نبودم احساس کردم چرا این اتفاقات و واقعیتهای جنگ که به شکلی انسانی در کتاب «دا» آمده، پیش تر از این بیان نشده است.به اعتقاد من این نگفتنها و پنهان کردنها باعث شد تا ما با حقایق جنگ طرف نشویم و مدام تصورات غلط در ذهنمان بپرورانیم. همه ما اعم از مخاطبان،سینماگران و مدیران در برابر کمکاریهایی که در این زمینه شده است مسئولیم.
زارعی افزود:من با لحظات این کتاب زندگی کردم و آن را مرحله به مرحله دنبال کردم .این کتاب یکی از سینماییترین کتابهایی است که تا کنون خوانده ام. نوعی عرق میهندوستی، عشق به وطن و حسی در این کتاب وجود دارد که قابل ستایش است.
گوهر خیر اندیش، بازیگر سینما و تلویزیون، نیز که در گفتوگوی تلفنی این برنامه شرکت کرده بود گفت: در ابتدا به علت حجم زیاد کتاب و همچنین فشردگی کار توجه زیادی به این کتاب نداشتم و مطالعه آن را در اولویتهای سوم و چهارم قرار داده بودم.اما بعد از مدتی به صورت گذرا نگاهی به آن انداختم و سپس شروع به خواندن کل آن کردم.به جرات می توانم بگویم از زمانی که توانستم بخوانم و بنویسم، کتابی به این ملموسی در مورد جنگ نخوانده و حتی فیلمی در این حد ندیدهام.
خیراندیش افزود: به جرات می توانم بگویم تا امروز کتابی به این تاثیرگذاری نخواندهام.بارها تحت تاثیر این کتاب قرار گرفتم، بعضی جاها کتاب را بسته و با تجسم صحنههای آن اشک ریختم.خواندن این کتاب را به همه بخصوص جوانان توصیه می کنم و مطمئنم خواندن این کتاب دیدگاه آنها را نسبت به موضوع مهمی همچون دفاع مقدس تغییر خواهد داد.
ثبت وب سایت شما 
